1. Przygotować kernel, który zwraca w standardowym wyjściu indeks każdego wątku.
2. Napisać program, w którym każdy wątek ma przypisaną zmienną liczbową x (np. indeks warp’a). Każdy wątek powinien pomnożyć swoją wartość przez wartość całkowitą (a) przekazaną w parametrze do kernel i zwrócić wynik w wyjściu standardowym.
3. Napisać program, w którym każdy wątek sprawdza, czy jego indeks wątku jest podzielny przez 3 i jeśli tak, to zwraca odpowiedni komunikat.
4. Przygotować program, w którym każdy wątek zaczyna z wartością początkową 100 i dodaje do niej swój indeks wątku oraz indeks bloku, a następnie zwraca wynik na wyjściu standardowym.
5. Przygotować program, w którym każdy wątek sprawdza, czy suma indeksu wątku, bloku i warp’a jest parzysta i zwraca odpowiedni komunikat.
6. Przygotować program, który przyjmuje dwie tablice wejściowe A i B o rozmiarze N, a następnie w wektorze C zapisze ich różnicę.
7. Przygotować program, który przyjmuje dwie tablice wejściowe A i B o rozmiarze N, a następnie w wektorze C zapisze ich sumę dla elementów na pozycjach parzystych oraz różnicę dla elementów na pozycjach nieparzystych.
8. Przygotować program, który przyjmuje dwie tablice wejściowe A i B o rozmiarze N, a następnie w wektorze C zapisze ich sumę dla elementów w warp’ach na pozycjach parzystych oraz różnicę dla elementów w warp’ach na pozycjach nieparzystych.
9. Przygotować program, który wykona sumę dwóch bardzo dużych wektorów, łącznie przekraczających rozmiar pamięci operacyjnej. W tym celu należy wykonać następujące kroki:
   1. wektory nie powinny być wczytywane w całości, a jedynie w formie części o ustalonej długości; jeżeli długość wektora nie pozwala na ustalenie części o równej długości ostatnia może być krótsza,
   2. sumowaniu równoległemu podlega każda para części z osobna będące odpowiednikami wektorów A i B
   3. suma części będzie przechowywana w wektorze C dla każdej pary części wektorów,
   4. każda wersja wektora C będzie przechowywana w zewnętrznym źródle układając ostateczny wektor z części.